คิดถึงบ้าน

เมื่อความคิดซ่านเซ็น..เป็นขยะ
ไร้ที่จะกำหนด..ให้สดสวย
เพียงสื่อสารถ้อยคำ..ที่อำนวย
แต่ร่ำรวยความฝัน..อันอำไพ 

เคยมาเร่ขายฝัน..วันฟ้าหม่น
ให้แก่คนเดินดิน..ในถิ่นใหม่
ที่เรียกว่าแดนดิน..ซิวิไลซ์
ด้วยหัวใจแกว่งแกว่ง..แรงสียดทาน 

แค่หยุดดูลมหายใจ..ไปชั่วครู่
บอกให้รู้เสียงคน..บนทางผ่าน
ให้กลับคืนสู่ฝัน..ในวันวาน
กลับสู่บ้านแห่งนี้..หาพี่น้อง