ตอบคำถามของหัวใจ

แสนเหงา... มีเพียงเรา..นับดาว..ที่ราวฟ้า ไร้ผู้นั่ง..เคียงข้าง..อย่างก่อนมา และไม่เคย..ต่อว่า..กับฟ้าไกล  ร้อนเหลือ... เขาจะเชื่อ..หรือเปล่า..ยังสงสัย ร้อนยิ่งกว่า..สุมขอน..ด้วยฟอนไฟ การจากไป..ทั้งคิดถึง..จึงร้อนรน  เหนื่อยล้า... กับจังหวะ..ชีวา..ที่เข้มข้น ความเป็นคน..พลัดถิ่น..ต้องดิ้นรน เหนื่อยกับคน คน.คน และตนเอง  ทุกข์ยาก... แสนลำบาก..ตรากตรำ..ทำเป็นเก่ง แต่ที่แท้..แอบร้องไห้..คล้ายบทเพลง ยังละเลง..น้ำตา..ใต้ฟ้าคราม  จำได้.. เสียงขลุ่ยแว่ว..หวลไห้..คล้ายใจถาม ไกลแล้วหนา..ไกลนุช..สุดเขตคาม เขาคงลืม..นิยาม..มาถามใจ...