คนของรัฐกัดกิน..จนสิ้นแรง..

ล้างไม่หมดไม่เกลี้ยง เลี่ยงปฏิบัติ
หลักฐานมัดคาตา ยังหน้าซื่อ
คนราชฑัณฑ์พันผูก เป็นลูกมือ
ขอนับถือคนกล้า ท้าแผ่นดิน

ถึงจะปราบอย่างไร ก็ไม่หมด
ดั่งกบถหักหลัง ให้พังสิ้น
อำนาจเงินซื้อสั่ง ดั่งใจจินต์
คนของรัฐกัดกิน..จนสิ้นแรง..

พอเพียง เพียงพอ

ภาพ : ภาพจากอินเตอร์เนต

ไม่อยากโกงไม่อยากกิน ไม่อยากได้

อย่ามาให้สมยอม กลิ่นหอมหวาน

มันคือเงินตาล่อ ของขอทาน

เชิญชื่นบานให้เพลิน จำเริญใจ

อย่ามายุ่งอย่ามาเกี่ยว ไม่เอี่ยวด้วย

แม้ไม่รวยไม่ขอรับ มีจับจ่าย

อยู่เพียงพอหล่อเลี้ยง เพียงสบาย

ไม่อดตายไม่ซอมซ่อ..พอมีกิน

เปลี่ยน

อยากจะเปลี่ยนดูบ้าง อ้างปีใหม่
เปลี่ยนหัวใจให้งาม ไปตามฝัน
เก็บความสุขรายทาง เป็นรางวัล
เปลี่ยนใจนั้น ให้ว่าง..กว้างกว่าเดิม..

แบก-วาง-ว่าง

คนมีกรรมต้องใช้กรรมตามที่ติด
หากวางจิตลงได้ใจคงว่าง
ไม่ต้องแบกให้หนักจักอำพราง
ปีกบุญกาง ร่มเงา..ให้เราเอง

ยามท้อแท้

เมื่อยามที่ท้อแท้
เมื่อยามที่แพพ่าย
เมื่อยามหัวใจสลาย
มันคล้าย ๆ จะหมดแรง

เหตุอันใด ทำให้ท้อ
งานหรืออะไรหนอทำให้
ถ้าบ่นแล้วสบายใจ
ให้บ่นได้...3 วัน ลุงหมู บ้านยะมะรัชโช

ไม่มีอะไรในกอไผ่...
เพียงแค่ใจ มันแกว่ง ตามแรงปั่น
ยิ่งกว่า คมมีด กรีดจาบัลย์
พอข้ามวัน คงหลุด...จากจุดนี้

โถ...นึกว่าจะแน่ !
ก็แค่"มาร"ผ่านมาทำหน้าที่
พิสูจน์ความแข็งแกร่งแห่งชั่ว-ดี
ถ้าเท่านี้ยังท้อ...ก็น่ากลัว (จะแย่)  ลุงหมู บ้านยะมะรัชโช

ได้พบมารสำราญจิต..
ได้พิชิต ความโฉดเขลา เงาสลัว
ของอำนาจ บาทใหญ่ ที่ใกล้ตัว
ความดี-ชั่ว กับดัก ผลักความดี..

ก็เรื่อง...ธรรมดาโลก
เหมือนนิยายรัก,โศก ใส่สี
จริงคือเท็จแต่เท็จจริงมันไม่มี
บนเส้นทางสายนี้..จึงอย่างนั้น.(ยังไม่ชินอีกหรือครับ) ลุงหมู บ้านยะมะรัชโช

ธรรมดา ธรรมดา คาถาท่อง
อย่ามัวร้อง ว่าแพ้ มันแค่ฝัน
ธรรมะ ทำใจ ต้องคู่กัน
เมื่อสวรรค์ มีตา ฟ้าคงเห็น

นี่..ปลอบใจตัวเอง..ใช่ไม๊ ?
ยิ่งปลงยิ่งไปยิ่งใช่เล่น
รอสวรรค์ช่วยทำยิ่งลำเค็ญ
เพราะความจริงก็เห็น...เป็นไปไม่ได้...ลุงหมู บ้านยะมะรัชโช

เป็นทางออก ที่เฉาโฉด โกรธสวรรค์
ไม่ลงฑัณฑ์ ไร้ตา เหมือนบ้าใบ้
ปล่อยคนผิด ลอยนวล มากวนใจ
เชื้อโรคร้าย แผ่กระจาย ไปหลายวา

แค่เข้ามาทดสอบตอบความแกร่ง
ว่ามีแรงหรือท้อถอยคอยวาสนา
สิ่งที่เป็นด้วยโชคช่วยหรือนำพา
แค่นั้นหนาอย่าคิดมากให้ยากนาน ...FreeDom Mind ‎...

อย่า-กลัว

อย่ามาคิดสงสารพาลมารัก
อย่าหว่านชักแม่น้ำหมายตามสอย
อย่าเอ่ยอ้างวาสนาพาเลื่อนลอย
อย่ามัวคอยเอาใจไม่ได้การ

กลัวใจจะอ่อนไหวไปตามนั้น
กลัวว่าวันผ่านพ้นจนเกินขาน
กลับรับปากเขาไปไม่ช้านาน
กลัวสงสารตัวเอง..แบบเกรงใจ

อย่ามาตีสนิทมีพิษซ่อน
อย่ามาอ้อนอ่อนหวานพาลอ่อนไหว
อย่ามาแกล้งทำดีต่อนี้ไป
อย่ามาใกล้ อย่ามา..มองตากัน

กลัวอ่อนไหวในคำทำให้หมอง
กลัวน้ำตาจะนองเพื่อนพ้องขัน
กลัวพบความโศกเศร้าไม่เท่าทัน
กลัวจะฝันสลายกลางสายชล..

http://www.youtube.com/watch?v=WQbUEYaNUik&feature=related