อุ่นไอป่า

แสงฉายฉานซ่านแผ่ แผลน้ำค้าง
หนาวคงจางร้างเลือน ให้เหมือนเก่า

อุ่นไอรักโอบกอด พรอดเบาเบา

ใต้ร่มเงาแห่งป่า คราหนาวเยือน..

ประทวน พิกุลทอง

เมื่อแสงฉานปานไฟจนไหม้เผา

เจ้าดอกเหงา กลับบาน ตามกาลเคลื่อน

คนห่างไกล ไฉนหนา ต้องลาเลือน

คือบทเรียนย้ำเตือนทั้งเดือนปี

สุนันยา ประภาพันธุ์ ...

หยาดหยดน้ำ ฉ่ำใส ปลายดอกขาว

ดูพร่างพราว ราวเพรช ด้วยเม็ดสี

งามสะอ้าน ปานเปรียบ เทียบมณี

เกินกว่าที่ กล่าวชม ให้สมจริง...