ขมุกขมัวผ่านผัน อีกวันแล้ว
ยังไร้แวว ฟ้าสว่าง มืดอย่างเก่า
หรือค่ำนี้ฟ้าครึ้ม ยังซึมเซา
หรือว่าเราเหงาไป ใจจึงครวญ
ตะวันลาลับไป ยังอุ่นอุ่น
เรายังครุ่นคิดไป เหมือนไห้หวล
ระลึกถึงความหลัง นั่งทบทวน
จนแสงจวนโบกมือลา ไม่ประวิง
นั่งปลอบใจตนเอง บรรเลงแผ่ว
ทิพย์เสียงแก้วเสนาะ ไพเราะยิ่่ง
คือเสียงสติสดับ รับความจริง
หลับตานิ่งฟังเสียงร้อง..ของหัวใจ
ทุกชีวิตสรรพสิ่ง ต้องทิ้งร่าง
วิถีทางกำหนด ใช่กฎใหม่
วัฏจักรสังขาร ใช่งานใคร
ลิขิตให้เป็นเช่นนี้ ทุกชีวิต.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น