จะโทษใคร

แวะมาอ่านกลอนรักที่หนักอก
ทั้งช้ำฟกอกหักรักสลาย
ทั้งรักหวานชื่นชู้มิรู้คลาย
แม้ความตายต้องเมินเดินจากพลัน

บางลีลาเหงามากไม่อยากเอ่ย
ขาดยอดชู้คู่เชยมาเกยฝัน
ร่ำพิรี้พิไรอาลัยกัน
ด้วยสวรรค์ไม่เข้าข้างอ้างว้างไ​ป

บางคนก็พึมพำกับธรรมชาติ
งามพิลาสเขาเขินเนินไสล
หาดทรายชายทะเลลมเห่ไกว
ชมแล้วใจเบิกบานสราญรมย์

บ้างก็ปลิดปลดปลงลงธรรมะ
ลด เลิก ละกิเลสเศษหมักหมม
หันหน้าเข้าวัดวาละอาจม
หวังชั้นพรหมชาติหน้าถ้ายังมี

อะไรกันหนักหนานะมนุษย์
ประเสริฐสุดอยู่ไหนในวิถี
เดินย่ำเท้าที่เก่าเหงาอยู่ดี
เพราะกรรมดีไม่เกิดเปิดประตู

เดินมาจากบ่่่วงเหวที่เหลวไหล
เดินให้ไกลสิ่งลวงตาว่าเลิศหรู
เดินเพื่อหันไปมองแล้วตรองดู
เมื่อตัวกู ไร้ประโยชน์ จะโทษใคร