ปลดแอก ที่แบกไว้
ก่อนจะตาย กลายเป็นผี
ทำได้ เท่าแรงมี
คงจะดี กว่าไม่ทำ
คร่ำครวญ ชวนให้เศร้า
มันปวดร้าว ราวโลกช้ำ
ใครเล่า เศร้าระกำ
จึงต้องจำ ให้เป็นไป
สองมือ ที่กอบกู้
เราซิรู้ ได้ถูไถ
พลังร่วม ยังอีกไกล
เมื่อหัวใจ ใช่หนึ่งเดียว..
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น