ดอก อัญ ชัน สี ม่วง ไม่ ร่วง หล่น
แต่ สาย ฝน หล่น สะเด็ด ไอ เม็ด ฝน
กลีบ เบาบาง พร่าง พรับ กับใจคน
ดอก อัญชัน กับ เม็ด ฝน ปะปน กัน
(อรุณ แก้วมณี)
ให้สงสารดอกร้าว ช่างหนาวหนัก
ฝนมาทักทุกวัน จนหวั่นไหวกลีบเจ้าช้ำคล้ำหม่น ระคนใจ
ที่ร่วงไปโรยรา..ล้าโรย
อัญชัน เจ้าอัญเชิญ หยาดฝน
ดับความทุกข์ร้อนรน หม่นเศร้า
ล้างฝุ่นคราบเลือนหาย ห่างสิ้น
เคยเจ็บระบมเร้า หยดหยาดล้าง ฝุ่นใจ..
(สิริชัย สุนทร)
หยาดฝน ที่ หล่น เร้า แรงลม
ฝนพร่าง พราย มา พรม พร่าง หล้า
เม็ด ฝน หล่นเปียก เย็น ไปทั่ว พนา
อัญชีญ เจ้าคงล้า ร่วง แล้ว ลงดิน
(อรุณ แก้วมณี)
(อรุณ แก้วมณี)
เม็ดฝนพราว..เหน็บหนาวจนช้ำชอก
ลมพร่างพรายสายหมอกกระทบหิน
หล่่นร่วงแล้วอัญชัญเจ้าซบดิน
ดับสูญสิ้น..ดั่งคนสิ้นใจ
กลีบบางเบาดอกเหย้าสายฝนอยู่
กระทบเพียงกิ่งรู้เพียงครู่ไหว
ช่องดงามทำใครให้หวามไป
หลงละเมอเพ้อใคร่ภายใต้ดอกงาม..
(สุภีวดา สุภาวดี)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น