เจ้าโผล่มาดอกเดียว เดี่ยวโดด
น้ำฝนโหดเมื่อคืน สะอื้นร่ำ
กลีบของเจ้าหายไป ในฝนพรำ
ดอกจึงซ้ำ เปียกปอน ในฟอนฟาง
เพื่อนเพื่อนเขา หายไป อยู่ไหนหนอ
จึงปล่อยเจ้า ชูคอ ในความว่าง
ปล่อยสายฝน ตกกระหน่ำ ซ้ำกลีบบาง
เหลือเพียงร่าง แหว่งวิ่น ราวสิ้นแรง
นั่นซินะ..ดูแล้วเหงา เจ้าดอกหญ้า
เจ้าโผล่มาได้ไง ไม่กลัวแสง
วันนี้ร้อนแดดกล้ากร้าน ผ่านระแนง
หรือดินฟ้ากล้าแกล้ง..แล้งน้ำใจ..
ฟ้าจะแล้ง น้ำใจ อย่างไรเล่า
ฝนยังเย้า ลมยังโชย พัดโบยไหว
แดดแผดกล้า นั่นหนอ ก็เพราะใคร
หากมิใช่ คนชั่วช้า ขายป่ากิน!!
โอ๊ะ โอ้ โห โถโกรธ โทษดินฟ้า
ที่แท้ป่าหมดป่า หมดอาสิน
ธรรมชาติลงโทษ โปรดได้ยิน
พวกโกงกิน สินป่า ช่วยด่ามัน..
ด่าแสบคอ แล้วนิ พี่จินตนา
คนชั่วช้า ใช่ว่า จะอาสัญ
ยังละโมบ โลภเอา อย่างเมามัน
รวมหัวกัน โกงกิน ทั้งดินแดน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น