ฝากใจไปบ้าน

ยามจะนอนถอนใจให้คิดถึง
ที่ที่หนึ่งซึ้งจากมาเหมือนว่าหนี
คือบ้านเคยอยู่มาชั่วตาปี
ปัตตานีแผ่นดินแม่..แค่ได้ยิน

มาวันนี้เป็นถิ่นที่สิ้นหวัง
เป็นเหมือนดั่งสนามรบมิจบสิ้น
เราเหมือนคนโชคร้ายไร้แผ่นดิน
มันแหว่งหวิ่นจริงหรือนี่..ที่เกิดเรา